Zaman Her Şeyin İlacı Mıdır?

Yakınımızdaki insanlar zor zamanlar geçirirken onlara teselli vermek, yüreklerini hafifletmek için ‘zaman her şeyin ilacı’ deriz. İnsanın başına bir şey gelmeden önce bu sözün anlamı çok da anlaşılmıyor. İyi niyetli olduğunu biliyoruz ama yaşamadan anlaşılamadığı için boşlukta asılı kalıyor. İçimizde yer bulamıyor. 

Gün gelip de ne anlama geldiğini anlamaya başladığımızda da içinde bulunduğumuz durumdan dolayı bu söze tutunamıyoruz. Yaşadığımız duygular öylesine yoğun ve baskın oluyor ki nefes alırken yüreğim acıyor diyoruz. Zaman sanki asılı kalmış, ilerlemeyi istemiyor gibi. Zaman algısı değişiyor, günler uzadıkça uzuyor. Zaman her şeyin ilacı sözündeki zaman kelimesi çok büyük bir sabırsızlık oluşturuyor. 

İlk gün her şey çok yakın geliyor. Kalbinin içindeymiş gibi tam göğsünün ortasında hissediyorsun. Nefes almak zor geliyor. Sabah uyandığında kaldığın yerden devam etmek imkansız gibi geliyor. Duyguların, düşüncelerin birbirine karışıyor. Nasıl davranacağını, ne yapacağını, nereye gideceğini, ne diyeceğini bilemiyorsun.

Zaman, tüm bunları yaşarken devreye giriyor. Yaşamaya devam etmeni sağlıyor. Öyle yüksek sesle değil sessizce. Zorlayarak da değil sakince. 

İnsan yaşadıkça anlıyor zamanın nasıl ilaç olduğunu. Neden zaman her şeyin ilacıdır dendiğini. Zaman acıyı, zorluğu alıp götürmüyor ama onunla arana mesafe koyuyor. Acının orda olduğunu biliyorsun ama önceki gibi her nefes alışında göğsün acımıyor, canın yanmıyor.

Nasıl güleceğim derken kendini gülerken, hiçbir şey olmamış gibi nasıl yaşayacağım derken yaşamaya devam ederken buluyorsun kendini. Yaşamaya devam ederken iyileşmeye de başladığını fark ediyorsun. 

Günler geçtikçe canını acıtan anların bulanıklaşmaya, senden uzaklaşmaya başlıyor. Hala ağır geliyor ama nasıl taşıyabileceğini biliyorsun artık. Taşıyabildiğini fark ettiğin anda da güçlenmeye başlıyorsun.

Zamanın ilaç etkisi kendimizi zaman içinde değiştirmemizdir. Zaman içinde biz mi kendimizi değiştiririz yoksa zaman mı bizi değiştirir kendi içinde birbirine karışır bazen o ince nokta.

Zorluğun içinde yaşamaya çalışan insan aynı kişi olmaz artık. Daha yumuşak, daha anlayışlı, başkasının acısına daha dikkatle bakan, hayatı daha farklı yerden yaşayan bir insan olursun. Hayattan kopmaktan korkarken hayata başka bir yerden yeniden bağlandığını fark edersin. Getirilerine teşekkür eder, geçmişteki günlere takılmazsın.

Hayatta her şey acele ederken zaman acele etmez. Kendine özgü bir hızı vardır. Kendi güvenli alanına sahiptir. Seni hiçbir şekilde zorlamaz. Kararı sana bırakır. Sen hazır olup ona eşlik etmeye karar verince seninle birlikte yol alır.

Bazen zaman bir hastalığın ilacı olur. Fiziksel değil belki ama ruhsal olarak. Kabullenmeye başlarsın. Kabullenmenin, zamanın en şefkatli dokunuşlarından biri olduğuna inanıyorum. Çünkü insan önce çok korkar, sonra alışmaya başlar, sonra güçlenir. ‘Ben bunu nasıl atlattım’ dediğin gün zaman görevini yapmış, sana devam edebilme gücü vermiş demektir. Kazandığın dayanıklılığın farkına sonradan varırsın.

Zaman her şeyi mükemmel yapmaz ama daha katlanılabilir yapar. Daha anlaşılır tarafından yorumlayabilememiz için bize alan açar. Bizimle birlikte yürür, yanımızda olur. Belki her şeye anlam kazandırmaz ama her şeyi taşınabilir hale getirir. 

Üzerinde hissettiğin yük hafifler, vücudun rahatlamaya başlar. Kendini daha sakin hissetmeye başladığını fark edersin. Geçti diyebilmek için erkendir belki ama iyiyim diyebiliyorsundur. Bence bunu söyleyebilmek bile çok büyük bir gelişim.

Böyle bir şey diyebileceğine bugün inanmıyorsan bile, al bu sözümü koy dursun kilitli çekmecende. Bugün canını yakan, nefesini daraltan, karışık görünen o şey zamanın içinde hafifleyecektir. Uyuduğun anlar da bahsettiğim bu zamana dahil. 

Zaman her şeyin ilacıdır. Çünkü dayanmayı, nefes almayı, yeniden başlamayı, devam edebilmeyi öğretir. Şu an sana uzak mıdır, yakın mıdır bilemem ama her şeyin bir şekilde zaman içinde kendi yolunu bulacağına, düzeleceğine, iyileşeceğine inanıyorum.

İnanmaktan, güvenmekten vazgeçme. Sımsıkı sarıl. 

Mutlulukla kalın :)