Bilmemek mi Daha İyi, Bilmek mi?

İnsan ilişkilerinden bağımsız olarak sormak istediğim bir soru bu. Rutin yaşamdayken, kendimizi bir anda içinde bulunduğumuz süreçler için sormak istiyorum aslında. Bilmemek mi daha iyi, bilmek mi?

Bu soruyu kendime de sordum ve net bir cevap veremedim ilk başta. Bir anda cevap verilebilecek türden değil; derinlik istiyor, üzerine düşünmek gerekiyor.

Süreç denilen şey kendi içinde kocaman bir dünya. Başlangıcı var, zamansal aralıkları var, sonu var. Nasıl yer aldığımızı bilmeden bir anda kendimizi o başlangıçta buluyoruz. Başlamak istiyor musun, böyle bir sürece dahil olmak istiyor musun diye sorulmadan başlangıç çizgisinde buluyorsun kendini. 

Zamansal aralıklar dediğim kısım, her ne kadar biraz da algıya bağlı desem de aslında ciddi anlamda uzun bir zaman alanı. Sonu var, biliyoruz ama o son nerede ve nasıl olacak bunu bazen tam olarak kestiremiyoruz. Belirsizlikler içinde beklediğimiz, oldukça zorlandığımız ama bir o kadar da umut dolu olan bir bekleyiş.

İnsan olmak her zaman, her koşulda umuda sımsıkı tutunmayı yaşatıyor. 

Bilmemek tarafından baktığımda çok fazla cevapsız noktaların olduğunu görüyorum. Ne kadar sürecek bilmiyorum, zor olacak mı bilmiyorum, nasıl bitecek bilmiyorum. İleriyi görmemi engelleyen bir perde rolünde bilmemek. Tüm bilinmezlere rağmen ilk adımı atıyorsun ve sonrakileri… Tüm bilinmezlere rağmen dayanıklı hissetmeye çabalıyorsun kendini.

İlk adımlardan sonra sürecin içinde ilerlemeye devam ettikçe bilinmezlik perdesi aralanmaya başlıyor gibi. Yolun kısa olmadığını görmeye başlıyorsun. Bazen yorulacağını bazen de durmak isteyeceğini hissediyorsun. Çok güçlü bir yoğunlukta hissediyorsun hem de. 

Bilmemek üzerine düşüncelerimi paylaştığım senaryoyu bilmek tarafında olarak yazmak istiyorum bir de.

Bilmek, sürecin tümünü gerçek haliyle görmek demek. Kolay olmayacağını bilerek kolay olmayacak diyebilmek demek. Her gün aynı motivasyonla güne başlayamayabilirim’i diyebilmek demek. Ne kadar süreceğini, nelerle karşılaşabileceğini, nasıl ilerleyebileceğini, ne zaman biteceğini bilmek süreci daha yönetebilebilir hale getiriyor.

En güzel kısmı iyileşme sürecini düşünmek. Fiziksel, ruhsal her anlamda iyileşmek… İyileşeceğini bilmek, buna çok büyük bir güçle inanmak ve bu inanca sımsıkı sarılmak. Başta bu da geçecek diyorsun, bir süre sonra zaman alacak, emek istiyor ama bitecek diyorsun.

Ben her iki tarafı da deneyimlemiş biri olarak söyleyebilirim ki bilmemek tarafındayken sadece bekliyordum, ne olacağını bilmeden sürecin bitmesi için yaşam içinde askıda kalarak bekliyordum. Bilmek tarafında olduğum günleri yaşarken, zamanı dondurarak yaşamaya çalışmak yerine sorumluluklarımı kendime hatırlatarak yaşam içinde devam ediyorum. 

Biliyor olmak bazı süreçleri hızlı ilerletmiyor. Hatta bazı anlarda bilmemek mi daha iyi, bilmek mi daha iyi bazen karar veremiyorum diyorum. 

Bilmemenin belli bir yerde takılı bıraktığını, önümü görmeme engel olduğunu düşünüyorum. Sürecin beni eğitmesi için sürecin zaman akışına bırakıyorum kendimi. 

Bilmenin beni değiştirdiğini düşünüyorum. Sabır anlayışımı, olayları tolere edişimi, algımı, yüklediğim anlamları, her şeyi değiştiriyor. Belki yorgunlukları, gözyaşlarını getiriyor ama karşılığında benden başka bir ben oluşturuyor. Daha sakin, daha derin, daha gerçek…

Acele etmeden yaşamayı, cevap vermeden önce düşünmeyi, yaşarken daha derinleşmeyi öğretiyor. Belki de yüzleşebilmeyi…

Bilmediğin yerler olursa kendine yüklenme, bildiğin yerler olursa kaçma. Sürecin sana anlatmaya çalıştıklarını duymaya, görmeye cesaret göster. Hazır hissettiğinde kendine sor. Bu yaşadığım süreç bana ne öğretmeye çalışıyor?

Mutlulukla kalın :) 

Gizem Görhan Yağmur

Ekolojik Evim Yazarı