Değişimler, Yaşamsal Döngülerdir

Doğanın kendi içindeki ritmine hayranım. Acele etmeden her adımı kendi zamanlama algısı içerisinde yürütür. Süreci yönettiği yerden öylesine telaşsız görünür ki hayran kalmamak ne mümkün. Bütün ritimleri birbiri ile uyum içindedir ve yavaş yavaş hareket eder. 

Ağaçların bir anda yapraklarını döktüğüne hiç şahit olmadım. Her gün ilerlemesi gerektiği kadar ilerledi. Hangi yaprak hangi gün düşmesi gerekiyorsa o gün düştü. İhtişamını, rengini kaybetti diye düşünürken aslında yeniden güçlenmek için ihtiyacı olan zamanı kendine tanıdığını fark ettim. 

Kazandığım bu farkındalık ile yaşam döngüsünü daha yakından gözlemlemeye başladım. Mevsimlerin geçişleri ile oluşan değişimleri gözlemledim. Bazı şeyler bitiyor derken aslında yeni başlangıçlar için şekil değiştirdiklerini anladım. 

Değişimleri bedenimize, ruh halimize, düşünce şeklimize benzettim. Bazı zamanlardaki değişimlerimizin ağacın yaşamsal döngüsüne benzer olduğunu gördüm. Bir ağaç gibi yapraklarımızı döktüğümüzde rengimi kaybettim derken, gerçek olan şeyin arınma ve yenilenme sürecinin başlangıcı olduğunu anladım.

Güneş her zaman yerinde olur ama bazı günlerde kendini göstermez. Bulutların ardında yer alır. Neşemiz de böyledir, aynı güneş gibi. Her zaman yerindedir ama bazı günler daha arkalarda kalır. Görmediğimiz bir şeyi yok saymak daha kolay gelir nedense. Var olduğuna inanmaya devam etmek için görmeyi şart koşarız istemsizce.

Mevsimsel rutinler yaşamsal rutinler olarak düşünülebilir. Doğa değişirken biz de ona uyum sağladığımızda yaşam daha kolaylaşıyor sanki. Doğanın öğretilerini dinlediğimizde çok şey öğreneceğimize inanıyorum.

Mevsimsel rutinler kendi içerisinde özel alanlara sahip. İlkbaharın, yazın, sonbaharın, kışın kendine has bir kimliği var. İlkbahar yenilenmeyi, yeniden başlamayı öğretirken yaz her şeyi daha fazla, daha renkli ve canlı yaşamayı öğretiyor. Sonbahar yaprak dökerek bırakmayı ve yavaşlamayı öğretirken, kış sessizlik zamanı olarak içe dönmeyi, değişmeyi öğretiyor.

Mevsimleri karşılayan doğa gibi bizim de yaşam içinde akışta olmamız oldukça önemli. Doğanın hiçbir zaman durağan halde olmadığını bilerek yaşamaya devam ettiğimizde biz de kendi yaşamımızda hep bir dönüşüm halinde olduğumuzu anlıyoruz. 

Dönüşmekten korkmadan uyumlanarak yaşadığımızda hayat olması gereken dengeyi sağlıyor. Denge sağlandığında nefes alanı genişliyor, yaşam alanı kolaylaşıyor. Zor denilen şeylerin aslında o kadar da zor olmadıklarını fark ediyoruz. Yapamam dediğimiz şeyleri öyle güzel yapıyoruz ki bazen kendimize şaşırmamak işten bile değil. 

Yapraklarını dökeceğin zamanlar olacak, yeniden filizleneceğin günü bilerek yaşa. Eksilmekten korkma, değişmemekten kork. Değişim bazen sakin olabiliyorken bazen çok sesli gelebiliyor. Yüksek ses seni ürkütmesin, yüksek sesi kıs ve içinde regüle ederek yan yana yürümeyi öğren.

Öğrenme ömür boyudur ve tek bir yolu yoktur. Farklı bir mizaca sahip olduğunu kabul edersek süreçler daha tolere edilebilir. Öğrenme noktasında zorlandığımız zamanlarda da kendimize pusula olarak doğayı seçebiliriz. Süreçlerde acele etmez, kendi hızında yaşamayı kabul eder ve uyumlanır. 

Zorlandığını düşündüğün her an doğayı hatırla. Kuru dallar kaldı dediğimiz ağaçların yeni filizler için kendi içinde nasıl yenilenme alanı oluşturduğunu hatırla. 

Fazlalıkları ayıkla, bedenini arındır, zihnini dinlendir. Pencereni açtığın bir sabah yine o kuş seslerini duyacaksın. Güneş tüm ihtişamıyla doğmuş olacak. Kurudu dediğin dallarda rengarenk çiçekleri yeniden göreceksin. 

Umudunu, gülümsemeni, hayallerini kaybetmene izin verme. Sımsıkı tutun onlara. Kış boyunca düşlerini besle ki baharda yeşerebil.

Mutlulukla kalın :)   

Gizem Görhan Yağmur

Ekolojik Evim Yazarı